Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gronden. Zijn persoonlijkheid, zijn weetgierigheid, zijn bedrevenheid in intriges en diplomatieke kunsten, hebben gemaakt, dat men Ferdinand wel eens met de Italiaansche Condottieri's uit de lö''« eeuw heeft vergeleken, met de koene fortuinzoekers uit die dagen, die het door hunne handigheid zoo ver wisten te brengen. Maar zou hij anders wel koning van dit land hebben kunnen worden ?

Niemand had zulke eigenschappen bij den koning gezocht, toen hij nog in Weenen was en naar Brazilië reisde om zijn collectie vogels aan te vullen. Gelukkige dagen, toen hij zijn tijd en moeite aan zijn gepluimde vrienden kon besteden, toen hij in zijn paleis een prachtige volière kon inrichten en vele kromme snavels hem 's morgens begroetten. Toen was hij nog de ietwat „hochnasige" en op zijn afstamming trotsche, maar overigens niet kwade officier. Maar de omstandigheden hebben hem veranderd en hem tot een neurasthenisch, driftig en hard mensch gemaakt. Hij zag hoe de door de beschaving slechts half beteugelde brutaliteit van een jong en eerzuchtig volk zich dikwijls dreigend tegen hem verhief en hoe hij alleen door harde maatregelen zich daartegen verdedigen kon. Zoo liet hij den majoor Panitza, die tegen hem geconspireerd had, doodschieten, als was hij ook de lieveling van het volk en al smeekten honderden om genade. De groote verdiensten, welke deze officier in den oorlog tegen Servië op het slagveld van Slivnica aan zijn vaderland bewezen had, konden hem niet redden. Zijn mentor en minister, de almachtige Stamboeloff, meende een voorbeeld te moeten stellen, meende daardoor den lust tot samenzweren den kop in te drukken. En de vorst onderteekende het doodvonnis, maar ontweek tevens den storm door naar Karlsbad te gaan. Of Stamboeloff toen wel aan de mogelijkheid gedacht heeft, dat de vorst met hem precies hetzelfde zou doen, toen tal van moordenaars zijn leven bedreigden? Het paspoort, dat Stamboeloff vroeg om naar het buitenland te reizen, werd hem geweigerd, al wist de vorst ook, dat die weigering gelijk stond met het doodvonnis van den man, die hem de kroon bezorgd

Sluiten