Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verloor 't hoofd over zooveel verantwoordelijkheid, en nam de vlucht met de vlag van Kortenaar in top. Dit voorbeeld werd door vele kapiteins gevolgd in zoo groote haast, dat sommige schepen op elkander stieten en veel schade leden. De Engelschen braken door onze vloot heen, ook Stellingwerf sneuvelde en alleen aan 't beleid van Jan Evertsen en Cornelis Tromp was het te danken, dat de ontzettende ramp niet nog grooter was. Men had 't verlies van 17 schepen en 4000 man te betreuren, terwijl de vijand slechts één schip verloor. Zoo verbitterd was 't volk, dat het Jan Evertsen, die waarlijk geen schuld had aan de nederlaag, te Brielle in 't water wierp, waaruit hij met moeite gered werd. Vertoornd over zulk een bejegening nam hij zijn ontslag, waarna zijn broeder Cornelis hem verving. De lafhartige kapiteins werden ter dood veroordeeld of verbannen, 't laatste lot trof ook stuurman Stinstra.

Oogenblikk-dijk was men bedacht op 't herstellen van de geleden nadeelen onder de krachtige leiding van D e W i 11. Cornelis Tromp werd voorloopig aangewezen om Wassenaar op te volgen, Tjerk Hiddes de Vries kwam in de plaats van Stellingwerf. Maar nog eer de vloot weer was uitgeloopen, keerde D e Ruyter van zijn langdurigen tocht terug. Hij had zijn weg benoorden Schotland om genomen, daar een groote vijandelijke scheepsmacht zijn kleine vloot in 't Kanaal opwachtte, en verscheen onverwachts op de reede van Delfzijl. Daar hij meer dienstjaren telde dan Tromp, misschien ook omdat deze zeeheld als zeer prinsgezind bekend stond, benoemde men hem tot luitenant-admiraalgeneraal. Tromp, hierover zeer ontevreden, liet zich slechts met moeite overhalen, onder zijn ouderen ambtsbroeder te dienen.

Ook 't verdere beloop van den oorlog was in 1665

Sluiten