Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

omdat het zonder eenige controle is. Als een kind vragen doet, dan antwoordt men het dikwijls: een kind mag niet alles weten. Vraagt hij een opheldering, als hij toeluistert bij een gesprek, dan zegt men: een kind moet zwijgen en luisteren. Als het iets uit zich-zelf doet. wat den ouders niet bevalt, dan heet het: bemoei u met uw eigen zaken en niet hier mee. Het kind mag niets zeggen, niets vragen, niets doen . . . zonder permissie. Als het zegt: ik wil, dan antwoordt men het: een kind heeft niets te willen.

Men onderdrukt zijn wil, men doodt zijn individualiteit. Zijn gedachten, zijn woorden, zijn daden, alles moet gevormd worden naar die zijner ouders. Hij mag alles zijn, behalve zich zelf, en het eerste grondbeginsel van elke opvoeding moet zijn, dat het kind kind is.

En de taak van verstandige ouders is zichzelven overbodig te maken, zoodat de kinderen op zekeren leeftijd gekomen onafhankelijk zijn en hun eigen vleugels kunnen uitslaan."

En als 'n goed woord, ook voor vele revolutionairen, die wel roepen om „vrijheid, vrijheid", maar hun eigen kinderen op een wijze, die geenszins van grote, ware vrijheidszin getuigt, onderdrukken, zegt Ellen Key:

De eigen persoonlikheid van het kind te onderdrukken en 't met die van anderen te vervullen, is nog altijd de paedagogische misdaad, waaraan zich ook diegene schuldig maken, die luid verkondigen, dat de opvoeding slechts daartoe mag dienen de eigen individueele natuur ten volle te doen ontplooien."

„De nieuwe opvoeder zal door wel overlegde en geordende ervaringen het kind geleidelijk zijn plaats in den grooten samenhang van het bestaan leren innemen en zijn verantwoordelijkheid tegenover alles, wat hem omgeeft, doen inzien, terwijl aan den anderen kant geen der persoonlijke levensuitingen van het kind moet onderdrukt worden, indien zij het kind zelf of anderen niet nadeelig zijn."

Sluiten