Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gesteld wordt door de steeds weer als klassiek voorbeeld aangehaalde „Nova Persei." Wij willen ons daarbij, hoezeer het dan nog een veronderstelling moge zijn, op het te voren ingenomen standpunt plaatsen, dat de materie zich daar werkelijk weer in haar oertoestand teruggebracht heeft, in den toestand van oer-atomen, van „electronen," want dit biedt ons de gelegenheid liet ontstaan van een wereld in onze verbeelding ook werkelijk van het allereerste begin af na te gaan, terwijl in werkelijkheid misschien vele vergaande werelden niet weer volledig tot dien oertoestand teruggekeerd zijn, wanneer zij impulsie tot een nieuwe vlucht ontvangen.

Wa ar halen we nu de natuurkrachten vandaan, welke deze volstrekt chaotisch door elkaar wervelende, geheel en al vrij gewordene atomen opnieuw groepeeren zullen tot de wondere organisaties, die onze bloeiende wereld opbouwen?

Wanneer een of meer werelden ondergegaan zijn op de door ons beschreven wijze, hebben wij niets meer dan die allerkleinste bouwsteenen, de oer-atomen, ter beschikking, die wij met ontzaggelijke snelheden rechtlijnig en gelijkmatig snel door de ruimte te zien ijlen. De natuurwetenschap is geroepen om uit de eenvoudigste eigenschappen der oeratomen dezen reusachtigen opbouw te leeren begrijpen. Hoe ver zijn wij daar nog van verwijderd! Maar juist in deze wereld der atomen, van waaruit we op moeten klimmen tot die der hemellichamen, willen wij hun ontstaan en hun organisatie goed begrijpen, begint er in den laatsten tijd licht te komen voor onze verbaasde oogen; steeds duidelijker zien wij, hoe tot in deze allerfijnste structuur der materie toe dezelfde groote algemeene orde heerscht, die ook de geweldige wereldlichamen samenhoudt — dat we de wereld der atomen kunnen leeren kennen door die der hemellichamen en omgekeerd, gelijk zonnen in deze eenheid weer tot atomen worden. Wanneer wij den opbouw der atomen-werelden nagaan, leeren wij ook die der hemellichamen kennen. We zullen

Sluiten