Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de aardkorst het geringste weerstandsvermogen bezit, waar het gloeiend-vloeibare inwendige, het tnagtnciy lichter doorheen zou kunnen breken en waar zich de schollen, hoewel reeds vastgelegd zijnde, toch noe een weinig ten opzichte van elkaar konden bewegen, wanneer een weinig later, bij de verdere voltooiing van het hemellichaam, dat we nu in het vervolg we aarde kunnen noemen, nog uitgestrekte verschuivingen van gedeelten zijner korst noodig werden.

Nog heden kunnen wij op aarde zulke groote breuklijnen onderscheiden, waar de tektonische aardbevingen het vaakst haar aangrijpingspunt hebben en ver uitgestrekte gebieden tegelijk in trillende beweging zetten. Zulk een breuklijn loopt bijv. vrijwel loodrecht van de Andes, voorbij de Antillengroep, dwars door den Atlantischen Oceaan en verder tot

over den Kaukasus heen.

Met name sinds de catastrophe van Martinique is langs deze oude breuklijn de aardkorst weer in voortdurende onrust; de aarde wil hier wederom een stap voorwaarts doen in haar ontwikkeling.

Met de vorming der aardkorst treedt ons hemellichaam zijn vulkanische periode in, en in die P™ vertoeft het nu nóg. In den beginne beheerschte het vulkanisme de geheele aarde, overal yare"d uitingen ervan waar te nemen, doch juist daarom waren die wellicht niet zoo heel heftig, omdat dt spanningen overal lichter een uitweg vonden. Wij willen eerst de ontwikkeling van deze vulkanische verschijnselen in den loop der tijden verder nagaan voor we onzen blik laten gaan over al de ande^ invloeden, die zulk een stempel van verscheidenheid op het uiterlijk voorkomen der aarde drukten.

Uit wat voorafging, zullen we begrijpen, dat het inwendige der aarde bestendig naar buiten uit moest

reageeren.Het spel der natuurkrachten, tengevolge waarvan wij de zonnevlekken met bepaalde tusschenpoozen zagen doorbreken, blijft eigenlijk onafgebroken voortgaan. Steeds blijft de strijd bestaan tusschen den warmte opwekkenden druk der massa s en de binnen-

Sluiten