Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

p

lo-vivat. Hadden de Simplicisten van 1885 er al een vermoeden van, dat liet pas geboren dispuut hun een giftige mededinger zou worden? Zoo al, dan was het minstens een roekeloos voorstel van den heer B(urger) op 11 December 1885, om ter eere van de juist ter wereld gebrachte zuster, een feestelijken ommegang te houden. Roekeloos ook de 2 stemmen, die dit voorstel bijvielen. Liefst zie ik ironie in dezen bijval, en dan had deze belangstellende genegenheid gelukkig een apenliefde tot grondslag, die straks uit zou laaien in duidelijk omschreven vijandschap: Poscimuris est antidotum.

Wie der op 12 Nov. a. s. feestvierende reünisten zou die vijandschap in opkomst, bloei en voortgang, tot in onderdeelen getrouw, weten te verklaren en uit te beelden? Ging — om één hoofdtrek in de gevolgen der veete te vragen — van meet aan het licht uit, als deze regel met verheffing van geluid werd uitgezongen? Was het noemen van de eerste lijdende personen van een dood onschuldig Latijnsch werkwoord al dadelijk na '85 den Simplicisten verboden? Zat er — om uwe herinnering mogelijk ter hulp te komen — iets hatelijks in het waanwijze en nochtans onbegrijpelijke „wij moeten verschijnen", dat het jonge dispuut zich in de tale Cicero's tot devies koos? 01' zag wellicht het flink uitgegroeide

Sluiten