Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er zat voor hen niets anders op dan ten minste te beginnen met naar Klerksdorp te gaan. Wat daar precies verhandeld is, is nog geen publiek domein en het geheele verloop deionderhandelingen en besprekingen, die tot den vrede geleid hebben, zal ook nog wel geruimen tijd duister blijven. Maar dat de Engelsche autoriteiten zelf nog steeds geloofden in de onverzettelijkheid van de Vrijstaters, mag worden afgeleid uit het feit, dat Kretzinger,1 de bekende gewezen Kaapsche aanvoerder, die de Transvaalsche gedelegeerden had voorgelicht over den z.i. ongunstigen toestand in de Kaapkolonie, door de Engelschen verwijderd werd toen de Wet kwam, met wien zij, wegens zijn scherpen blik waarschijnlijk, het niet wenschelijk vonden, dat Kretzinger in aanraking kwam, wat mogelijk had kunnen leiden tot een nadere ondervraging door den alles behalve naar vrede hunkerenden Vrijstaatschen hoofdkommandant, die niet in de kraam der Engelschen te pas kwam.

Van Klerksdorp ging het naar Pretoria en van Pretoria naar Vereeniging. Dat alles is bekend genoeg. Van belang is voor ons slechts de vraag: was toen de onverzettelijkheid van de Wet gebroken? (Steyn was te ziek om nog verder zijn stem te kunnen laten hooren, maar hij sprak door den mond van de Wet). Welnu, alles wat er van de volksbijeenkomst te Vereeniging langs niet-officieelen weg is bekend geworden, wijst er op, dat ook daar de Wet nog aan zijn ideaal van strijden tot het laatste is getrouw gebleven, maar eindelijk en ten langen leste ter wille van de eenheid van den Afrikanerstam of een ander hoog motief zich bij de meerderheid heeft neergelegd. In zijn toespraak in het Nouveau Thé&tre te Parijs heeft hij dat trouwens dezer dagen zelf nog duidelijk te kennen gegeven. Immers, daar zeide hij, dat, had hij enkel zijn gevoel gevolgd, de oorlog eerst uit zou zijn geweest

1 De Kaapsche commandanten Botha en Muller deelen mij mede. dat de naam aldus wordt gespeld

Sluiten