Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

school versta ik een school voor en door het gansche volk zonder onderscheid van rangen, standen en gezindten. Rijk en arm zitten daar op dezelfde banken, krijgen hetzelfde onderricht, betalen niemendal. Het schoolbestuur en schooltoezicht ligt in de handen van het gezamenlijke volk zonder eenig onderscheid.

Zulk een regeling is in Ziirich, is in heel Zwitserland mogelijk, omdat het Zwitsersche volk sedert eeuwen opgevoed is in de beginselen der democratie. De invloed van zulk een opvoeding laat zich aan honderd dingen constateeren, zoowel in het openbare als in het private leven. Zoo diep zit het gemeenschapsgevoel bij allen in merg en bloed, dat geen ouder er aan denkt, dat hij zich zelfs schamen zou, zijn kinderen te scheiden van anderen. Scheiding is verraad aan de goede zaak — ook in de prille jeugdjaren.

Er zijn in Ziirich enkele bizondere scholen. Doch het aantal leerlingen bedraagt slechts vier percent der bevolking van de volksscholen. Men vergete hier vooral niet, dat in Ziirich ook vele vreemdelingen (vooral Duitschers) wonen, die niets voelen voor de idee der volks-solidariteit. En zoozeer werkt deze volksmeening door, dat zelfs het godsdienstonderwijs — niettegenstaande de deelneming facultatief gesteld is — door de kinderen van alle gezindten (Israëlieten niet uitgezonderd) gedurende de eerste vier jaren regelmatig gevolgd wordt. Gewoonlijk begint eerst op het tiende jaar het zuiver confessioneele onderricht der verschillende kerkgenootschappen. Ecuige jaren geleden heaft een katholiekgeestelijke beproctd daarin verandering te brengen. Met den bekenden „zachten dwang" van katholieke patroons en armbesturen kwam een vólks-petitie tot stand. Maar — het vaderland, das theiire, heeft ten slotte toch gezegevierd: men is tot den ouden toestand teruggekeerd. In het kanton Solothurn worden zelfs geen andere scholen toegelaten dan de volksschool, zooals die door de bondsregeering wordt voorgeschreven.

Deze vaderlandsche plicht wordt den burger door verschillende omstandigheden, die ook al weer met de democratische staats-inrichting samenhangen, zeer gemakkelijk gemaakt, en aanlokkelijk tevens. Nemen we bijv. het bezwaar, dat elders zwaar schijnt te wegen, nl. dat rijke en arme kinderen door elkander op dezelfde banken zitten. De scholen worden gebouwd in de verschillende stadskwartieren en toegankelijk gesteld voor de kinderen van een bepaald omschreven wijk of buurt. In voorname buurten treft men dus op de

Sluiten