Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE THEORIE.

Ouden van dagen hier in Den Haag herinneren zich nog, dat de knecht eens in de week naar het strand werd gezonden om „zooveel mogelijk zuiver" zeewater te halen, dat dan aan de kinderen werd ingegeven tegen „klierachtigheid" enz. Dat gebruik was evenals zoovele volksgeneesmiddelen overgenomen uit den artsenijschat van vroegere artsengeslachten. Hippocrates in Griekenland, Celsus en Puxius in Italië schreven in oude tijden zoowel zeereizen als het inwendig gebruik van zeewater voor.

In de middeneeuwen ging deze wetenschap-van-de-zee. als zoovele andere, in den doofpot, maar in de 18de eeuw begon men bijv. de lijders aan longtuberculose weer naar het strand te zenden, en vooral in de laatste 50 jaren zijn de sanatoria en hospitia aan zee in grooten getale verrezen, ter verpleging en genezing van lijders aan scrofulose en tuberculose (van de longen, beenderen, gewrichten, klieren), aan Engelsche ziekte, bloedarmoede e. a. zwaktetoestanden, aan luchtpijpsontstekingen, astlima en St. Vitusdans enz. In Frankrijk, Engeland, Schotland, België hebben de meeste hospitalen hunne filialen aan zee, voor de zieke kinderen vooral. De „Assistance publique" te Parijs kan 3300 zieke kinderen uit de hospitalen plaatsen in Berck sur Mer nabij de zeeëngte van Calais. Vele kinderen herkregen hunne gezondheid in de Sophia-stichting te Scheveningen. In P»08 is voorts het Rotterdamsche zeehospitium te Katwijk geopend, kortom overal begint men den gunstigen invloed van zeelucht en zeewater als geneesen voorbehoedmiddel te waardeeren.

Ook het inwendig gebruik van zeewater is niet geheel verloren gegaan, en zal weer meer gebruikelijk worden.

Sluiten