Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te kijken en door een reet in de schuur, maar Wim lachte hen uit; hij wist heel goed dat zij toch niets te zien kregen.

Zij h oorden hem zagen en hameren, maar wat hij uitvoerde, ze hadden er geen denkbeeld van.

Eindelijk werd het Wouters verjaardag. Hij werd zes jaar. Zijn vader, zijn moeder en zusje Clara, gaven hem ieder een mooi presentje. Alleen Willem had niets. Maar na het ontbijt vroeg Willem of ze allemaal eens met hem meegingen, naar het beekje aan den anderen kant van de wei, daar zou hij hun laten zien wat Wouter van hem kreeg. .. . En wat denk je dat het was?

Een kleine houten boot, mooi beschilderd met frissche kleuren. De w itte zeilen waren gespannen en stonden bol, want er woei juist een zacht windje, net een windje voor zoo'n aardig bootje. Willem maakte het touw los waaraan het bootje vastlag, en gaf het Wouter in de hand; en Wouter liep met het touw langs den oever, en het bootje vloog als een vogel over het water.

Dat was nu het geheim geweest! Wim had heel alleen een bootje getimmerd, opgetakeld en geverfd voor Wouters verjaardag. En Wouter had heel veel pret met zijn bootje, was er heel netjes op, en speelde er nog lang meê.

Sluiten