Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

< «i#

klein rose neusje. Paul en Sof^e waren dol op poesje, 't Had maar één gebrek, maar daarover maakte Sofie zich dan ook dikwijls héél boos. Poes zat, als alle poesen, gaarne vogeltjes achterna, doodde ze en at ze op. Zij wist natuurlijk niet dat de menschen de vogeltjes liefst niet zien uitgeroeid; ze deed eenvoudig wat in haar aard lag. Ze klom in deboomen. sprong van tak tot tak en haalde de kleine vogels uit hun nest. Ja, soms at zij de arme moedervogel

op, die haar kleintjes trachtte te verdedigen. Sofie beknorde haar, gaf haar zelfs soms klappen, maar dat hielp allemaal niets. Poes bleef een kat en dus een vervolgster van vogels. »Poes, poes,« zei Sofie wel eens, »'t zal nog eens slecht met je afloopen !

Let op wat ik zeg!«

*

* *

Hens kreeg de mama van Paul en Sofie een aardig vinkje in een kooi ten geschenke. 't Vinkje zong allerliefst, allerlei deuntjes die de kinderen óók kenden. Paul

Sluiten