Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werd, wij zouden besluiten tot terugroeping van onzen gezant

en sluiting der Schelde. De betaling volgde onmiddellijk.

♦ #

De Enquete-Comniissie waarop de hoop was gevestigd concludeert in 1860 tot opnieuw onderhandelen met België.

Thans is de Regeering aan den arbeid; het licht der hope begint voor het donkere Zuiden te schijnen.

Om van 1861 niet te spreken, kregen wij in 1863, Mijne Heeren, de apotheose.

Het Maastractaat zou gesloten worden.

Alles komt in orde!

Onze rechten worden erkend!

De bevaarbare A1aas zal Limburg doen herleven en Nederland nieuwe welvaart brengen.

Jawel!

Aan den kant der Belgen stonden mannen als: Roger, Frère Orban, De Vrière en LAMBERMONT. Wij hadden aan onzen kant de lieer Van der Maesen de Sombreff, Minister van Buitenlandsche Zaken.

Wat gebeurde?

Met eene kleine meerderheid 36 tegen 30 stemmen schonk de 2e Kamer van Nederland hare goedkeuring aan dit Tractaat, waardoor aan onze Zuidelijke buren tegen eene geringe geldelijke opoffering, groote voordeelen werden toegestaan. ')

Wij kregen niets; onze verwachtingen werden bedrogen ; de Maas was opgeofferd, een Nederlandsch belang was verloren, Limburg's natuurlijke verkeersweg prijs gegeven en de Limburgers, die toen heiaas lijdelijk toezagen, werden voor muitelingen gescholden.

Na het tractaat werd nog meer water uit de Maas getapt dan te voren, doch nu wettig!2)

De lijdensweg moet voortgezet worden en thans zonder hoop.

De Maas die zoo noode de lachende velden van Limburg verlaat, wordt, gelijk in den Gemeenteraad van Maastricht onlangs gezegd is, in den zomer tot eene goot verlaagd, in den winter is zij een onbruikbare stroom, in stede van te zijn de rivier, die

1) Zie Eene Parlementaire Geschiedenis van Van Weideren Rengers en La Revue des Deux Mondes van dat jaar.

2) De Maas is niet verzand en deskundigen houden vol dat het Tractaat ons geen nadeel heeft gedaan ! ?

Sluiten