Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in tweeën te gaan dan die vervelende pit Paul,

natuurlijk, werd woedend. Hij wou met alle geweld de kern van de pit zien, maar die kern wou maar niet te voorschijn komen, omdat Paul de zaak niet op de rechte manier aanlegde.

Het vrouwtje met haar lachende slimme oogjes had het spelletje een poosje aangekeken. Toen zei ze, altoos even goedig: »IIoor eens, mijn jongen, zóó kom je er niet. Neem jij die pit mee naar huis, poot ze in een handjevol aarde, besproei dat nu en dan en stel het bloot aan de lucht en de zon en de warmte; en als je dit trouw doet, dan zal die harde pit, die je nu met geen geweld kunt open krijgen, van zelf open gaan en je toonen wat er in zit. Al kreeg je de pit stuk, uu zou je toch niet den boom zien die er in zit.«

Eensklaps moest Paul denken aan de hardkoppige kleine boertjes, op wie hij zich altoos zoo geweldig boos kon maken. Toen vroeg hij aan de oude vrouw: «Maar moeder, wat moet men dan eigenlijk doen om perzikepitten murw te krijgen ?«

»M'n jongen,« zei ze, »je moet er al je zorg aan besteden en — afwachten!«

Paul had nu twee lessen gekregen op één dag. Laten wij hopen voor zijn kleine hardkopjes dat hij er van geprofiteerd heeft!

Sluiten