Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk wat het voortbrengen van imitaties betreft, niet het breken der hersenen.

Het is mijne bedoeling niet, in dit werkje het „pro" en „contra" dezer namaaksels te bespreken; hier zij slechts aangestipt, dat geen dier „imitaties", (ofschoon er zijn, die, mits zonder bedriegelijke voorgevens verkocht, wel degelijk aanbeveling verdienen), in alle opzichten echt sealskin kan vervangen.

„A rose called by any other name, smells as svveet", en het vel van den zeebeer, worde het robbenvel, sealskin of loutre genoemd, heeft ongeëvenaarde eigenschappen; maar evenmin als de roos van Jericho of een klaproos de zoete geuren heeft van de eenvoudige roos, heeft een enkele dier loutres de , of seals de voor¬

treffelijke eigenschappen van sealskin „pur et simple".

Nochtans is ook echt sealskin in den handel nog onder verschillende bij-benamingen bekend, die terecht worden ontleend aan de plaats van herkomst. Deze benamingen bepalen tot zekere hoogte de qualiteit van het vel, die niet slechts afhankelijk is van geslacht en leeftijd van het dier, maar tevens van de climatische en atmospherische invloeden, die de huid heeft ondergaan in het habitat der dieren, en van de wijze van buitmaken of dooden.

Zooals wij later zullen zien, zijn die huiden, welke in den handel bekend staan als „Alaska-seal", de beste en juist dit geeft aanleiding tot verder misbruik van benaming.

De benaming .Loutre d'Alaska" of „Alaska-seal" wordt dikwijls gebruikt als het eenige distinctief van imitatie-seal, alsof alle echt seal „Alaska seal' ware. Dit is ten eene male onjuist, zooals ik later hoop aan te toonen. Ik wil aannemen dat het misbruik maken van deze benaming door hen, die wei in pelterijen handelen, maar slechts

Sluiten