Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toe, dat menig wijfje verscheurd of gevild wordt tusschen de rukkende tanden van roover en „verdediger". Geen der partijen blijkt echter veel pijn te bespeuren van de in onze oogen verschrikkelijke wonden.

Hier dient nog te worden opgemerkt, dat het sedert haar vorig bezoek aan de paringsgronden drachtige wijfje kort na haar landing een iong werpt (bijna altijd één enkel, tweelingen zijn uiterst zeldzaam), hetwelk zij trouw zoogt, en volop voeden kan, want anders dan de vader maakt zij geregeld haar korte strooptochten op zee, daarbij zorg dragend steeds ter zelfder plaats weer te landen, onder het ijverzuchtig oog van haar heer en meester, wanneer zij zich althans niet te ver uit heeft gewaagd en in de handen van de „open zee" stroopers is gevallen.

Thans verzoek ik uwe aandacht voor den bijzonderen stand van zaken, waarop het stelsel van geoctroyeerden robbenslag op deze Alaska-eilanden berust, en waardoor ter eenre zijde uitsluitend de fijnste vachten op de meest humane wijze verkregen worden, en ter andere zijde zooveel mogelijk het instandhouden der soort gewaarborgd wordt.

Van zee tot mijlen ver achter de natuurlijke fokkerijen, die wij zooeven beschouwden, loopt een pad, ontstaan onder het voortdurend heen en weerloopen, schuifelen en springen der mannetjes-seals, die nog te jong zijn om zich over het aanwerven van een harem te bekommeren. Zij zijn gelijktijdig met of kort na de wijfjes geland. Zij denken niet aan het bezetten van een beperkte ruimte, zij leiden een vroolijk leventje en doen zich te goed aan hun geliefkoosd voedsel, de visschen der zee, waarheen

Sluiten