Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

,découvert Ie pot aux roses", zoodat weliswaar na de overdracht toch nog weer een Russisch kapitein het eerst met zijn scheepje ter plaatse verscheen, maar na weinige dagen reeds werd opgevolgd door kapitein E. Morgan van Connecticut en na een week bovendien door den heer H. M. Hutchinson, van New-Hampshire, vertegenwoordiger eener Nieuw-Londensche Maatschappij.

Een krankzinnig ijveren om de meeste buit te halen was weder het gevolg der concurrentie. Spoedig zagen echter alle partijen in, dat zij bezig waren de hen met de gouden eieren te slachten, en wierpen zij het niet slechts onderling op een accoord, maar Hutchinson en Morgan wisten het Treasury Department en het Congres der Vereenigde Staten te bewegen tot het uitvaardigen van een wet waarbij voorloopig de robbens'.ag moest worden gestaakt.

in 1870 werd de ontginning der levende mijn door de hiervoren genoemde Alaska Commercial Company op nieuw begonnen, thans echter onder toezicht van de regeering, die partij trekkend van de opgedane ervaring, paal en perk stelde.

Onder de conditiën van de erfpacht werd vastgesteld het verbod om wijfjes te dooden, de slachttijd zeer beperkt, en zou door de Regeering alle jaren het maximum-cijfer der te dooden mannetjes worden vastgesteld.

Oorspronkelijk was dit cijfer gesteld op 100.000 tot 120.000. Vergis ik mij niet, dan was het vaststellen van dit aantal gebaseerd op zekere gegevens van den zoöloog Elliott, die zijn berekening goed had opgesteld met betrekking tot het voortplantingsvermogen der zeeberen, maar geen rekening had gehouden met de moordjacht ter zee.

Wanneer men in aanmerking neemt dat door deze open-zee-stroopers bijna uitsluitend drachtige wijfjes

Sluiten