Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onder datzelfde Spaansche stelsel, en eigenlijk nimmer de gevolgen daarvan zijn te boven gekomen.

En den strijd voor de inheemsche belangen tegen de vreemde overheersching heeft Willem van Oranje niet alleen aangebonden, maar volgehouden gedurende bijna 30 jaren, grootendeels alleen.

Toen de onberadenheid van den lageren adel de zaak der Nederlanden meer had geschaad dan gebaat, en de razernij van den beeldenstorm de ellende over het land had gebracht, welker herinnering zoo onafscheidelijk verbonden is aan den naam van Alva, verliet Prins Willem — wie weet het niet? — voor korten tijd het land, maar, terwijl hij zelf in stilte arbeidde, ontving hij schriftelijk en mondeling het dringende verzoek uit zijn tweede vaderland om terug te keeren.

Nog staat te Dillenburg de oude linde, onder welker loof hij de afgezanten ontving: Bomberge, Perez en anderen.

Wat kon hij verwachten toen hij zijn stamland weder verliet ? Aerschot, Berlaymont en anderen hadden de Nederlandsche zaak prijsgegeven, Egmont en Hoorne, Hoogstraten, Montigny en Bergen ontvielen hem snel na elkander, de oude bond van den landsadel was verbroken. Niettemin heeft hij het gewaagd den kamp voor de Nederlandsche nationale zaak te bestaan, alleen steunende op eigen kracht en op de hulp van zijn broeders. De nood der tijden heeft hem gedwongen te beproeven den bijstand te verkrijgen van de Duitsche rijksvorsten, maar ook dit was te vergeefsch. Daarop wendde hij den blik naar Frankrijk, overtuigd, dat het belang van die kroon de bestrijding medebracht

Sluiten