Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geplaatst aan 't hoofd van 't gymnasium, die den titel draagt van rector (dus niet het hoofd van een organisme, een lichaam, waarvan de leeraren en de leerlingen de leden uitmaken), en ook de conrector is een der leeraren, „aangewezen om den rector bij verhindering (sic) te vervangen", en dus zonder eenige zelfstandige beteekenis. Wat verder waarlijk ook niet bijdraagt, om het prestige van het rectoraat te verhoogen, dat is de weinige vrijheid van beweging, die men hem laat. Wat is er in de wetten en koninklijke besluiten en plaatselijke reglementen al niet geregeld en voorgeschreven! hoe jaloersch waakt menig college van curatoren over zijn autoriteit, hoe kleingeestig ziet menig gemeentebestuur den rector op de vingers, zoodat 't hem zelfs niet eens vergunt kleine loopende uitgaven propria auctoritate te doen. Meent men soms dat zulk een beklemde, afhankelijke positie geschikt is om mannen te kweeken, die werkelijk gezag uitoefenen? En nu ik toch de gemeentebesturen genoemd heb, wil ik niet schromen te zeggen, dat de meer en meer bij onze gemeenteraden zich openbarende neiging om aan stadgenooten de voorkeur te geven en naar anciënniteit te bevorderen, mij geenszins de juiste weg schijnt om aan 't hoofd onzer gymnasia de mannen te krijgen, die daar noodig zijn-, dat er integendeel veel voor pleit om bij vacature van 't rectoraat in den regel iemand van elders te benoemen. Deze en soortgelijke overwegingen zouden ons kunnen voeren tot den wensch, dat al onze middelbare scholen tot

Sluiten