Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en deze als bekend vooronderstellen om herhalingen te vermijden, tenzij het voor het goed begrip noodzakelijk blijkt hierop in te gaan. In de meeste mededeelingen van geprotraheerde chloroformvergiftiging wordt men spaarzaam ingelicht over de klinische verschijnselen, die de lijders boden en ook de dift'erentieele diagnose met andere toestanden wordt slechts aangestipt. Toch schijnt het mij nog wel mogelijk uit het voorhanden materiaal en eigen waarnemingen het klinische ziektebeeld op te maken en elementen voor de diagnose gedurende het leven te vinden. De sectietafel leert, dat lever, hart en nieren de organen zijn, die 't veelvuldigst veranderingen ondergaan. Welnu, in aansluiting daarmede, meen ik op grond der ervaring aan het ziekbed te mogen opstellen drie vormen van laten chloroform-dood, onderscheidenlijk-vergiftiging, namelijk :

le. De cardiale vorm;

2e. De hepatische vorm, bijna steeds noodlottig;

3e. De renale vorm.

Wel te verstaan dient dit schema alleen voor 't gemakkelijk overzicht; deze klinische vormen dekken zich niet altijd met de bevindingen na den dood, komen zelden zuiver, veelvuldiger gemengd voor. Alvorens deze vormen te bespreken, moge een overzicht van de stoornissen in de stofwisseling na chloroformnarkose voorafgaan.

In de eerste plaats is 't van belang te weten, wat er met het ingeademde chloroform gebeurt.

Ongetwijfeld wordt het chloroform grootendeels langs de longen verwijderd; ieder kent den eigenaardigen chloroform-reuk, die langen tijd aan de uitademingslucht is waar te nemen, soms nog 1, 2 en meer dagen.

Büdingek liet een groot aantal personen na de narkose dagelijks twee tot driemalen een uur lang uitademen in een flesch met water gevuld en toonde in dit water chloroform aan door middel van de isocyaanphenylproef; gedurende de eerste 24 uren vond hij steeds chloroform, 5 malen nog den 3den dag, 2 malen nog den 4den dag, eenmaal nog den 5den dag na de narkose, des te langer hoe meer chloroform was gebruikt; ook het sputum bevatte chloroform. Diezelfde langzame uitscheiding heeft door de nieren plaats ; Hegar en Kai.tenbach hebben het eerst chloroform in de urine aangetoond; later Zweifel,

Sluiten