Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het schijnt dus wel der moeite waard de oorzaak van het braken ra te gaan.

Passet betoogt, dat de prikkel van het zoetachtig smakende chloroform op het mondslijmvlies een sterken speekselvloed opwekt; het speeksel lost chloroform op en wordt ingeslikt; ook Lewin schrijft het braken na de narkose toe aan het inslikken van speeksel, bezwangerd met chloroform; deze geringe hoeveelheid zoude reeds voldoende zijn om braakneiging te verwekken.

Passet zag meestal de maagverschijnselen ontbreken, wanneer het speeksel in het begin der narkose werd uitgespuwd en gedurende de narkose uit den mond werd verwijderd. Deze opvatting moge voor het gewone braken grootendeels juist zijn en menig geval van hardnekkig braken eenvoudig een verschijnsel van acute toxische (chloroform) gastritis zijn, waarbij dit verschijnsel immers kenmerkend is, het gaat niet aan, daarmede alle gevallen van geprotraheerd braken te verklaren.

In verschillende gevallen toch van laten chloroform-dood vindt men opgeteekend, dat in de eerste dagen na de narkose het braken of geheel gemist werd of spoedig verdween, om eerst later opnieuw te verschijnen en dan hardnekkig voort te duren tot den dood; zelf heb ik dit meermalen waargenomen.

De vroeger besproken langzame uitscheiding van chloroform op het maagslijmvlies mag zeker voor een deel aansprakelijk worden gesteld, doch daarmede is de zaak, niet afdoende opgehelderd.

Sommigen bijv. Heintz meenen, dat het braken door een centrale oorzaak moet worden verklaard, door toxische werking van chloroform op de hersenen.

Anderen o.a. Offergeld zien er een uraemisch verschijnsel in, wat wellicht juist is voor die gevallen, die met sterke vettige degeneratie der nieren en daardoor veroorzaakte oligurie resp. anurie gepaard gaan.

Intusschen ook in gevallen, waarbij van uraeinie geen sprake is, vindt men dit kwellende, langdurige braken, veelal als eenig verschijnsel van chloroform-nawerking zonder afwijkingen van de urine (geen albumine, ruime diurese) dan weer vergezeld van icterus, terwijl het bij den hepatischen vorm van chloroformvergiftiging bijna constant optreedt.

Sluiten