Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ondervindt een stroomgeleider eene kracht van een magneet; volgens Maxwell kan een bewegend electrisch geladen deeltje als een electrischen stroom worden opgevat. Bevat een lichtbron, een vlam b.v., electrisch geladen trillende deeltjes, dan zal het uitgezonden licht veranderen, wanneer de vlam dicht bij een magneet geplaatst wordt. Door gebruik te maken van een krachtigen electromagneet en het licht te onderzoeken met de machtige hulpmiddelen, die ons tegenwoordig ten dienste staan, gelukte het Zeeman inderdaad eene verandering te constateeren en aan Lorentz om uit de theorie de hoofdzaken der waarnemingen te verklaren.

Nog in eene andere richting hebben de nieuwere denkbeelden zegenrijke gevolgen gehad; over een dezer ten slotte een enkel woord.

In het begin dezer eeuw was de kracht waarvan men het meest meende te weten: de algemeene aantrekkingskracht, en werden daarom de magnetische en electrische krachten, toen Coulomb aantoonde, dat hunne waarde omgekeerd evenredig is met de 2de macht van den afstand tusschen de magneetpolen of electrisch geladen lichamen even als de zwaartekracht, als werkingen op een afstand beschouwd. Thans aan het eind der eeuw zijn de rollen omgewisseld; men weet nu dat de electrische krachten zich voortplanten door middel van toestandsveranderingen in de middenstof met de snelheid van het licht, en doet de vraag zich voor, of ook de algemeene aantrekkingskracht toegeschreven kan worden aan werkingen van een middenstof. In den loop van dit jaar heeft mijn Leidsche ambtgenoot Lorentz eene poging hiertoe gedaan. Ter verklaring van vele electrische verschijnselen neemt men algemeen aan dat elk deeltje der ponderabele stof uit twee deeltjes met even groote en tegengestelde electrische ladingen bestaat. Lorentz

Sluiten