Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

water, dat de ongevallenwet, hoe goed hare bedoelingen mogen wezen, en hoe liberaal hare uitvoering zij, toch „in de practijk tot enkele niet verwachte gevolgen leidt en zelfs in verschillende opzichten schadelijke bijwerkingen heeft," enz..

„In de allereerste plaats toch" — zoo gaat de Schrijver voort — „blijkt de ongevallenwet een zeer remmende werking uit te oefenen op de genezing van nagenoeg alle organische aandoeningen der verzekerden. Elk chirurg van voldoende practische ervaring zal u met cijfers duidelijk bewijzen, dat het bij alle mogelijke organische afwijkingen na ongevallen (de talrijke vormen van beenbreuken, ontwrichtingen enz.) bij werklieden in verzekerplichtige bedrijven persé veel langer duurt eer er weer arbeidsgeschiktheid is ingetreden, dan bij de werklieden in de niet-verzekerplichtige bedrijven." De Schrijver verwijst voorts naar de rede, door Prof. KorteweG 2i Maart 11., bij de oprichting van de medische Vereeniging tot bestudeering der ongevallengeneeskunde gehouden, over den invloed van de ongevallenwet op de genezing van traumatische beleedigingen, en haalt daaruit het volgende aan.

Vroeger was eene niet-gecompliceerde schouderontwrichting in 2 a 3 weken vergeten en deed de patiënt, zonder eenige schadelijke gevolgen, van welken aard ook, zijn werk weder als was er niets gebeurd. Bij ontwrichtingen van den elleboog werd algemeen eene week voldoende geacht voor volledig herstel der functie en dus der validiteit; voor vingerontwrichtingen nog minder.

Maar reeds in 1896 kwamen de berichten over de resultaten der behandelingen, krachtens de Duitsche ongevallenwet verricht, en zoo deelde een Duitsch medicus mede, dat de gemiddelde behandelingsduur eener schouderontwrichting niet minder dan acht maanden en vier dagen bedroeg.

Sluiten