Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bevoegdheid ontvangen in genoemde koloniën als arts op te treden.

E. Noorwegen, Zweden, Denemarken en Frankrijk.

In niet een dezer landen vindt men inrichtingen tot opleiding van miss. artsen. Voor zoover wij weten, wordt daar zelfs aan iets dergelijks niet gedacht.

§ XXI.

Inrichtingen tot opleiding van missionaire artsen uit de inlanders op de zendingsterreinen.

A. Voor Indië.

a. Beginselen van inrichtingen, als hier bedoeld worden.

Van het oogenblik af, dat de M. Z. zich met bewustzijn begon te openbaren, heeft men zich in Indië op vorming van goedgeschoold hulppersoneel (verplegers en verpleegsters, hulpapothekers en assistent-artsen) voor de hospitalen toegelegd. Tot 1880 behielp men zich met een soort oefenscholen, door enkele missionaire artsen, ieder voor zich opgericht, waarin zij genoegzaam ontwikkelde jongelingen of vrouwen onderricht gaven, bijv. Dr. Grant te Dschaffna (Amer. Board) sinds 1846 en Miss. Dr. Hawlett (C. M. S.) te Amritsar enz. Dr. Dease (Am. Epise Meth.) te Bareilli ging een stap verder. Hij maakte leerboeken voor de Med. vakken, ten behoeve zijner scholieren, en zette de Med. kunstuitdrukkingen in het Tamulsch over. Al deze scholen waren echter alleen voldoende op niet rechtstreeks Britsch territoir o. a. in Zuid-Travancor (Neyoor's hospitaal), maar in eigenlijk Engelsch-Indië waren de eischen zwaarder. Hier kwam het tot Medische scholen, al ontbreekt het er nog niet aan particuliere opleidingen.

Sluiten