Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eene voorname Turksche dame, zien, zoodat hij daaruit geene nauwkeurige diagnose kon stellen.

Bij de stompzinnigheid der Mohammedaansche bevolking kwam de tegenwerking van Roomsche zijde; een priester bijvoorbeeld bood zieken Protestanten chinine aan, als zij Roomsch wilden worden.

Omstreeks 1895 werden opnieuw zware tijden doorleefd. Het stadsbestuur nam het hospitaaltje weg en wilde het zelf exploiteeren, zoodat de missionaire arts zijne zieken in een oud koffiehuis moest onder dak brengen. Doch de patiënten kwamen toch. Eenen tijd lang werkte daar zelfs een vrouwelijk missionaire arts, die onder de Turksche vrouwen ruimschoots gelegenheid vond, den Christus te verkondigen.

In het jaar 1900 kwam van de overheid de toestemming tot den bouw van een hospitaal, een schoon gebouw buiten de stad aan de helling van den Gerizim met het front naar den Ebal, waarin zalen voor mannen en voor vrouwen. Bij de opening des hospitaals waren daar 48 bedden. Voorts vinden wij hier nog eene kapel, een isoleervertrek, een lijkenhuis en eene dokterswoning. Dit alles te zamen is door een muur omgeven.

Den 23sten Mei 1901 is het hospitaal geopend en sinds dien tijd is de medische arbeid, welke zich evenzeer uitstrekt over den omtrek van Nablus, hoe langer hoe hooger geschat, ook bij de regeering en de aanzienlijken. Dat blijkt o. a. uit de vrijwillige honoraria, die betaald worden; in 1900 o. a. niet minder dan /"2600.

In 1902 heerschte te Nablus cholera. Tweehonderd menschen stierven. Twee inlandsche dokters namen de vlucht. Doch de missionairen bleven en deden hun werk met kalmte. Ieder was verbaasd over zooveel moed en liefde voor de kranken. Schoon was toen de gelegenheid, om Christus te prediken.

„Bij het doorloopen der ziekenvertrekken", schreef nog niet lang geleden Dr. Gaskoin Wright, de missionaire arts van Nablus, „treffen u het meest de gelukkige gezichten der patiënten en de zindelijkheid, die overal heerscht. Alles verschilt zoo van

Sluiten