Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Door haren beroepsarbeid wordt de proletarische vrouw met den man harer klasse economisch geiijkgesteld. Maar deze gelijkstelling beteekent dat zij, evenals de proletariër, alleen heviger dan hij, door den kapitalist uitgebuit wordt. De ontvoogdingsstrijd der proletarische vrouwen is deswege niet een strijd tegen de mannen der eigen klasse, maar een strijd in vereeniging met de mannen harer klasse tegen de kapitalistenklasse. Het naaste doel van dezen strijd is het paal en perk stellen aan de kapitalistische uitbuiting. Haar einddoel is de politieke heerschappij van het proletariaat met het oogmerk van de afschaffing der klasseheerschappij en de verwezenlijking van de socialistische maatschappij."

Maar het zijn niet slechts de vrouwen die deze waarheid nog niet volkomen in zich opgenomen hebben, ook de mannen staan er ten deele onverschillig tegenover. De gelijkheid van rechten voor het vrouwelijk geslacht in de vakvereenigings- zoowel als in de politieke beweging, mag nog zoo algemeen en officieel erkend zijn, de partijprograms van alle landen mogen die gelijkheid nog zoo plechtig erkennen, in zeer veel sociaaldemocraten steekt ten opzichte van het vrouwenvraagstuk nog de oude reactionaire kruidenier. Met een variatie op het gezegde van Napoleon heet het bij hen: tout pour la femme, mais rien avec elle, — wij willen voor de vrouwen alle rechten veroveren, maar wij willen niet dat zij met ons strijdt. Het toenemen van het aantal vrouwelijke arbeiders heeft dit standpunt in de vakvereenigingen wel sterk geschokt, want het organiseeren der vrouwen wordt meer en meer een levensvoorwaarde voor haar: de ongeorganiseerde arbeidsters zijn in staat den strijd om betere arbeidsvoorwaarden hopeloos te maken. In de politieke beweging echter is geen rechtstreeksche dwang aanwezig om in de vrouw de gelijkgerechtigde te erkennen, daar haar stem in de weegschaal der partij geen gewicht bezit. Hoe meer echter de

beweging ten gunste van de burgerrechten der vrouw veld wint, en

zij heeft in Amerika, in Australië en in Engeland reeds op groote overwinningen te wijzen, — des te dringender wordt de taak om het vrouwelijk geslacht politiek te ontwikkelen en op te voeden, want het kunnen eens de stemmen der vrouwen zijn, die tientallen jaren lang alle resultaten van een eeuwenlangen strijd vernietigen en den vooruitgang kluisteren, zooals het ijs in den winter de golven der rivier. Maar nog iets anders komt hierbij: de vrouw is de moeder van hen in wier handen het toekomstig lot der menschheid berust. Zij vormt het eerst het gemoed van de kinderen en wat zij hun inprent is haast onverwoestbaar. Wint het socialisme de vrouwen, dan wint het de kinderen en met hen de toekomst. De arbeidstersbeweging te bevorderen, haar

Sluiten