Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

terwijl de Javaan in sommige gedeelten van het eiland wellicht gemakkelijker en liever belasting in arbeid dan in geld betaalt.

Een separate regeling laat verder eene vrijheid, die bij heerendienstregelingen uitteraard niet bestaanbaar is.

Bij laatstbedoelde is men gehouden aan maximumafstanden, waarbuiten de heerendienstplichtigen niet te werk mogen worden gesteld. Het spreekt van zelf, dat bij arbeidsonteigening van eene dergelijke beperking geen spiake mag zijn. W aar men den inlander trachtte te krijgen door dikwijls niet als te zuiveren werfmanoeuvres op werken ver van zijn woonplaats gelegen, is er niets tegen in beginsel aan te nemen, dat hij langs wettelijken weg tot arbeiden op groote afstanden van zijn domicilie gedwongen wordt. De belooning moet dan echter in evenredigheid zijn met de opofferingen die van hem gevergd worden. Zoo goed als voor den jongeling, dien de Staat tijdelijk uit het huisgezin haalt om hem als soldaat in eene kazerne te deponeeren, moet het Gouvernement zorgen voor den inlander, dien hij tijdelijk uit zijn dessa roept om ten algemeenen nutte een aandeel te nemen in den te verrichten aibeid. Zijn er in de onmiddellijke omgeving der werken geen gelegenheden om voedsel te koopen, dan zal het werk dienen te zorgen dat er warongs verrijzen, waar de inlander, zonder afgezet te worden, zich van de bij hem gebruikelijke spijzen kan voorzien. Hierboven is er reeds op gewezen, dat den werkman een behoorlijk onderkomen (Koelieverblijven) gewaarborgd moet zijn.

Bezwaren van principieelen aard kunnen zich tegen de bedoelde regeling niet verzetten. Waar aan den Staat de verplichting opgelegd is het welzijn der leden van de gemeenschap te bevorderen, gevaren van hen

Sluiten