Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

NASCHRIFT VAN DE REDACTIE.

De geachte schrijver geeft hier een fraai pleidooi. . . voor een slechte zaak. De zachte dwang is en blijft een parodie op vrijen arbeid en is een schadelijk surrogaat voor den betaalden heerendienst die bij de Sindopradja-werken vroeger in gebruik was. De heer Gerst doet, in het bewuste artikel De Ingenieur, ons de eer aan een tijdschriftartikel van onze hand aan te halen, verschenen in de Verhandelingen der Indische Afdeeling van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs, 1884, getiteld „Bijdrage tot de hydrographie van Indrama Joe". Hij heeft daarin zeker wel gelezen dat de Sindopradja-werken 18 jaar geleden werden uitgevoerd in heerendienst tegen een tegemoetkoming van 1 ai/2 cent per dagdienst. Het is hem ook bekend dat later door de regeering werd besloten, om ze geheel in vrijen arbeid uit te voeren, zooals zoo menig ander groot irrigatie-werk op Java. Nu vragen wij wat het voor een ergerlijke comedie is, om, als het blijkt, dat de koeli-opkomst te wenschen overlaat, de vrije arbeid weer te vervangen door „vrijen arbeid in zachten dwang". Men had dan ruiterlijk en flink terug moeten keeren tot het stelsel van betaalden heerendienst. Want die door den heer Gerst zoo aandoenlijk geprezen zachte dwang is, waar het de vervanging betreft van arbeid, vroeger in heerendienst geleverd, in de hoogste mate demoraliseerend, omdat ze zoo ongelijk drukt, immers op de bedeesden en vreesachtigen, terwijl de brutalen, die doodeenvoudig weigeren, vrij loopen, terwijl hun aandeel dan natuurlijk wordt omgeslagen over hen, die niet durven tegenspartelen.

Dat ziet er wel is waar anders uit dan de volgende beschrijving van den heer Gerst.

„Uit iedere dessa van de betrokken streek ging een aantal werkbare mannen o>ider geleide van iemand uit het dessabestuur naar de werken. Dit groepsgewijze

Sluiten