Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

(kwetsen) h. v. heeft men een Deense schrijfwijze voor ktv te te zien (vgl. § 36).

In de inleiding tot de G. D. wordt door Magens verklaard dat „wie spoedig 't Kreools wil leren, de Hollandse taal verstaan moet." Magens en zijn kollega's kenden ongetwijfeld Hollands en waren ook min of meer op de hoogte van onze schrijftaal. Zo schrijven zij mie word, maar in de derde persoon wordt (soms wort), die geskiedt enz. In 't algemeen hebben ze echter gestreefd naar 't weergeven van 't gesproken woord.

§ 2. De Duitsers hebben, naar hun zeggen in de G H., de Hollandse spelling gevolgd, „hauptsachlich deswegen, weil die Schwarzen welche lesen lemen, es Holliindisch lernen". Vooral het gezangboek met de geestelike liederen werd ijverig gelezen. Dat de Duitse vertalers de schrijftaal der Hollanders kenden, en zich daarvan minder ver verwijderden dan de Denen, blijkt uit de spelling van woorden als mensch (met sch), waar de Denen mens schrijven; de Duitsers gaan soms nog verder dan hun modellen en schrijven wienporsch (wijnpers) enz. Sommige afwijkingen van 't Hollands spelgebruik zijn te verklaren uit de Duitse nationaliteit der vertalers; in gesloten lettergrepen wordt soms één klinker geschreven in plaats van twee; bewegl (beweegt), lat (laat), slot (sloot), strom (stroom). Dit is Duitse orthografie van Nederlandse woorden; ook in de Deense teksten vindt men 't zelfde verschijnsel, doch niet zo dikwels.

Fouten in omgekeerde richting, waarbij Duitse en Deense uitspraak (want ook in de Deense teksten leest men enkele zulke onregelmatigheden) van door het schrift bekend geworden Nederlandse woorden schijnt voor den dag te komen, zijn talrijker; men leest hooi, loof, stoof, streek voor hol, lof, stof. strek. Zeker heeft men hier voor een deel inderdaad met onvastheid in de spelling te doen; dat mag men, dunkt me, opmaken uit de Errata van het N. T. H., waarin enkele van deze fouten verbeterd worden. Doch ik geloof niet dat men op die wijze al dergelijke gevallen mag verklaren. Veeleer heeft, naar mijn mening, meestal die schrijfwijze fonetiese betekenis en dient zij om de gerekte uitspraak der klinkers van de negers weer te geven. In de briefjes van negers uit Berbice die ik op blz. 4 en 5 heb aangehaald, leest men ook daet,ge-

Sluiten