Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van onze hedendaagse uitspraak. Die konklusie wordt bevestigd door t woord roovklaeg (rouwklacht, N. T. D. Handl. 8, 2), waar al heel duidelik de klankwaarde van ou uit blijkt.

Dat de Denen goed gehoord hebben vindt nog steun in de spelling der T. P., waarin men how (houden) en tow (touw) leest; twee maal vindt men er soned gut voor „ein Stück gesalzenes", m. a. w. sout goed (zoutewaar, pekelvlees).

Gelijk echter boven gezegd is, verklaart de G. H. pertinent

dat de o van ou zeer open was. Er is misschien tweeërlei

uitspraak geweest: de oudere Nederlandse met gesloten o, in

/wang bij de eerste kolonisten cn op de Antillen inheems

gebleven, en een jongere, die de Duitsers van de Hollanders hoorden.

Medeklinkers. §27. Enkele afwijkingen bij de medeklinkers, vooral in de Duitse teksten,' kunnen geëlimineerd worden, daar zij blijkbaar niet tot de gesproken taal behoren» maar naar Duits model vervormde Nederlandse woorden zijn. Daartoe reken ik in liet N. T. H. beddelen (bedelen, Mrcs. 10, 46), goetig (goedertieren. Luc. fi n..;,i„.,.i

. -I O 4 \ 1 / vwxvvvivu, lllliuniu,

i ^or. ló, 1), skuttel (schudden, Mrcs. 6, 11). Dat ik hier niet aan fonetiese eigenaardigheden denk. berust ten eprsfp nn

overweging dat, voor zover ik kan nagaan, uit geen enkele

iioo se taal blijkt dat negers de dentalen wijzigen (gelijk ze |lat de saamgestelde klanken en de postpalatalen doen), en ten tweede op de schrijfwijze der Denen, die op bovengenoemde plaatsen de regelmatige vormen bedel, lijdend, skyd hebben, en m plaats van goetig, guedaerdig.

In overvloetig (N. T. H. Mth. 5, 20) kan de t verklaard worden door het vormen van het bijvoegl. naar het zelfst. naamw., 'lat men op t hoorde uitgaan. De Denen hebben een ander woord. Misschien is echter 't op zich zelf staande overvloetig le beschouwen als een verschrijving van een Duitser die onze media en tenuis verwarde.

Het voornaamste Danisme in 't weergeven der medeklinkers is de uitgang -lig bij de bijvoegl. naamw. In 't N. T. D. leest men steeds: hartlig, heerlig, vriendlig enz., terwijl de Duitsers schrijven hartlik, heerlik, vriendlik enz. Door die Deense uitgang -hg hebben de vertalers zelfs 't Nederlandse suffix -lino vervangen in sgglig (zuigeling).

Sluiten