Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WEEMOED

'k Voel op mijn schouder haar loome hand, 'k Hoor in mijn ooren haar dweepend lied; Angstiger tuur ik naar 't wazig land:

'k Wil niet omzien, ik wil het niet.

Zij, in haar kleed van Novembermist Glijdt langs mij henen en staart mij aan . .. 'k Zie in haar oogen . . . aleer ik 't wist Ben ik verloren en tot haar gegaan.

Schaduwen waren met vaal gezicht, Duisternis gaat door het neevlig dal. God, mijn God, voer terug naar het licht 't Kind, dat met Weemoed verdolen zal.

Sluiten