Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZWAKHEID

Toen kwam de dag, waarop een valsche god Haar leven in zijn sterke handen nam — En tot een somber raadsel werd haar lot; Gedoofd de reine, lichte, warme vlam,

Die op haar outer brandde, 't blanke beeld Vergruizeld en het heiligdom ontwijd.

Is dat zijn lied nog, dat haar ooren streelt ? Wil dat niet zwijgen? het is nu toch tijd, Xu dat zij weet: een logen ieder woord.,.. Maar zacht en vleiend klinkt het altijd voort. Totdat zij voelt, hoe haar heur trots ontglijdt En ze wanhopend en verlangend schreit Om hem, die haren tempel heeft verstoord.

Sluiten