Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eeheelen naderenden winter mede kunnen doorkomen.

c

Hoeveel zul hij nu krijgen voor zijn vier en twintig schellingen, misschien... tien kop, meer zeker niet... 't is alles zoo duur tegenwoordig.

Een angstige trilling in hem als hij den molenaar ontwaart; hoeveel zal deze hem wel geven J

.Mulder," stottert hij „ich moot mèl höbhe.'

„ Veur wieveul, jong >"

„ Veur veer en twintig schilling."

„Da's zes köp."

„ Waat zes köp, neet mië es zes köp, mfe da s n schan-

daol, mulder."

„Je jong, ich kin neet mië geve; ich moot alles laote konnne wiet oet et Pruuzens en dat kos geljd, veul geljd.

„Zes köp, zes köp, mulder," herhaalt de ongelukkige, „veur veer en twintig schillingen mien vrouwen keend lieje honger."

't Spit mich, jong, nu* doe hös de inzige neet, dè t erm heet; zoi zien ze allemaol."

„Zes köp, zes köp, 't is crimineel.

„Ich kin onmeugelik mië géve, vraog et mer aon m'n knech; de andere kriegeoucli niks mië."

„Nein, de andere kriege ouch niks mië," bevestigt deze niet kwaadaardigen glimlach om <le hoog getrokken mondhoeken.

„In Gods naom dan, gèf mer op, gèf mer op, good vol de köp," schreeuwt hij telkens bij het indompelen van den looden beker in het meel.

Eindelijk heeft hij alles; snel grijpt hij den kleinen gevulden zak en dan ijlt hij terug naar huis, schuw, ang-

Sluiten