Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nao Hêl? me «lan /eet geer 'n gans verkêrde kant oet."

„Is et dan nog wiet van hië weeg?" vraagt ze verschrikt.

„Nog minstens veer oor, es geer dat nogloupe moot mit dat keend l»ie uch, dan zult geer waal meug zien, veur dat geer dao zeet."

„Minstens veer oor nog?" herhaalt ze werktuigelijk.

„.Tao zeker, mè gaot mèr zoi langopinien kaar zitte; ich goon ouch dè kant oet."

Gretig maakt zij van het welwillend aanhod gehrnik; ze zal zoo gauwer hij hem zijn.

Nauwelijks een halfuur later ontwaart zij een wezen op den weg, dat haar met verbazing aanziet.

„Zek Jeanc," roept deze den voerman toe, „witste waal wè ste op dien wagel höbs; 't is de vrouw van ein van «Ie Bokkenriejers, die noe aon de galg hange.'

„Is dat waor?" vraagt haar hegeleider met toorn in de stem.

„ Jao .... 't is waor, 't is waor, mè, er waor neet slech, er heet gestole veur midi, veur mien keend . . .

„D'raof, d'raof," l>ul<lert hij haar toe, „d'raof of ich donder dich d'raof."

„Mè er waor neet slech; 't waor *n hrave mins.1

„D'raof of. . . en hij heft dreigend de zweep op.

Ze laat zich neer tot haar voeten den grond hebben bereikt en dan rolt de wagen vooruit achter het door klappende zweepslagen tot hollen aangezet paard.

Verschrikt, schier bewusteloos blijft zij staan, strak turend naar dien zich meer en meer van haar verwijderenden wagen.

Sluiten