Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

glimlach geantwoord: „prachtig, m'n lieveling, tegelijkertijd een medelijdenden kus drukkend op de magere ingevallen wangen van haav kind.

In naïve zielsverrukking had ze zich omhoog geheven op haar teenen voor den spiegel; ze had in hare handjes geklapt en luide gelachen hij het aanschouwen van het week, teere gezichtje, dat wit uitstak onder de bonte guirlande van helroode papavers en blauwe korenbloemen — 't stond haar mooi, prachtig, moeder had het zelve gezegd en ze sprong en huppelde omhoog

in extase van blijde trots.

Ze zou dit jaar bij het uittrekken der Processie dus ook mogen meegaan, geheel in het wit gekleed, met een krans op het hoofd en met een bouquet in haar handen, evenals haar zusje GretaenMientje van hun buurman; 't vorig jaar had vader het niet gewild, omdat ze niet sterk was. maar thans voelde zij zich veel krachtigei, ditmaal zou ze zeker ook '11 engeltje mogen zijn.

Ze liep weer naar buiten, naar de weide met het hooge gras en tallooze kleurige bloemen; ze zou nog meer kransen vlechten, zich zelve nog mooier maken.

Er waren inmiddels andere kinderen gekomen, die haar spottend aankeken, die grinnikend tegen elkander lachten met schier dichtgenepen oogeu en hoog

opgetrokken schouders.

Ze had die Mikken begrepen; ze luid gevoeld dat dat spottend lachen weer haar gebrekkig-zijn gold en weelwas ze weggeloopen, weer had zij zich verborgen, om in een luid snikken de met zooveel vreugde aaneengestrengelde bloemen van een te rijten en met haar voet te vertrappen.

Sluiten