Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nu niet kunnen brengen naar m n zieken, zooals wij altijd hebben gehoopt, hé?" — een traan ontrolt haar oog en daarbuiten klinkt schetterend door het luchtruim eene vroolijke, opgewekte wals van Strauss.

't Is helaas niet de eenige teleurstelling die haar wacht; nog meer ontgoochelingen zullen wegvagen haar idealen, nog meer beproevingen zullen haar ten deel vallen.

De vader heeft bij zijn steeds uitgebreider wordende praktijk haar enkele malen gezonden naar zijn pa tienten, maar 't kleine, nietige wezentje imponeerde den boeren niet; 't boezemde hun geen vertrouwen in: in hun eenvoud, in hun weinig ontwikkeld zijn konden zij niet begrijpen, dat dat wanschapen schepseltje, datzelt zwaar hijgde, naar adem snakte, wanneer het enkele trappen had geloopen, genezing kon brengen.

Ze zag dat ontevreden voelen, die teleurstelling bij haar binnenkomen aan dien scherpen lippentrek om de mondhoeken van den kranke, ze begreep het uit dat vragen der bloedverwanten, wanneer de zieke volgens hun oordeel niet gauw genoeg hersteld was „ot haar vader ook niet eens kwam kijken."

Dat was dus de verwezenlijking van al haar fantasiën, dat was de werkelijkheid van al haar droombeelden.

Zoo ongeveer een jaar.

Een groote kamer, slechts schaarsch, schemerend verlicht door de zonnestralen, die Hauw dringen door de neergelaten zware gordijnen; in het midden een

Sluiten