Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Herhaaldelijk komt het voor, dat op mijn spreekuur patienten binnen komen, die den indruk maken zeer lijdende te zijn; het zijn patienten met anaemiën die, of uit zich zelve zijn gaan baden, of wien het althans niet verboden was geworden door den huisarts.

Patienten met geringe vormen van anaemiën laat ik dikwijls binnenbaden gebruiken, te beginnen met 24 h 25 0 C.; zelf overtuig ik mij dan liefst, dat geen duizeligheid etc. optreedt. Langzamerhand daalt de temperatuur in het bad tot 18 °C. De patienten moeten voortdurend bewegingen maken in het water en komen zij er uit, dan wordt de huid goed gefrotteerd. Met voorzichtigheid kan daarna het zeebad worden gegeven — men bedenke echter steeds, dat patienten er niet langer in mogen blijven dan vijf-, hoogstens tien minuten. Gevoelen zij zich ook goed na het gebruik, dan sta ik hen toe om den anderen dag dit te herhalen.

Over het in zee loopen met ontbloote beenen, zie: „Wenken bij het zeebaden." In 't kort kan ik hier wel als mijne meening weergeven, dat het geen kwaad kan, wanneer het als een bad wordt beschouwd en alzoo niet langer dan vijftien minuten duurt.

Hoe ver dringt de zeelucht wel landwaarts in?

Deze vraag werd in de vorige algemeene vergadering nog al uitvoerig besproken. Collega Delprat sprak als zijne meening uit, dat dit totaal afhankelijk zal zijn van de gesteldheid des winds en mij dunkt, niets ligt meer voor de hand dan dat. Bij Oostenwinden toch zal men eerder kunnen verwachten een minder naar binnendringen der zeelucht. Wanneer men echter onder de gunstige conditiën verkeert van Zandvoort, n.1. dat de duinenreeks, zooals ik reeds vroeger zei, een uur gaans breed is, dan loopt men

Sluiten