Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

na het sluiten van den vrede te Nijmegen, of de Keizer van Marokko, of de Koning van Engeland, of de Hertog van Beieren, die hier juweelen liet verpanden, of de Republiek Genua, die in lfi83 van Amsterdam kogels te leen vroeg, of de Keurvorsten van Brandenburg e. a. om overeenkomsten te treffen betreffende de posterijen. Zoo is het ook te verklaren, dat magistraatspersonen destijds vreemde talen keuden, welke die heeren thans gewoonlijk niet beoefenen; het Fransch was nog niet algemeen de taal der diplomatie. Toen de Russische Ambassade op 19 Maart 1088 vóór de stad op stroom lag, werden Ur. Dirk Schaap, Secretaris, en Abraham Sabé, Schout van het Waterrecht, omdat zij Russisch kenden, gelast de Heeren te ontvangen, te logeeren en te vergenoegen.

Van den invloed en het aanzien, dat Amsterdam in het buitenland genoot, maakte de vroedschap op haar beurt gebruik om de belangen der burgers te handhaven. Zonder tusschenkomst van Stadhouder of Staten regelden Burgemeesteren kwesties met Zweden over aangehouden goederen, granen enz.; met de verschillende steden aan de Sondt of met andere havenplaatsen in de Skandinavische landen troffen zij overeenkomsten betreffende allerlei voordeden voor hun schippers, als ligplaats en accijnsen; en welke schepen daar passeerden wist men zeer juist, want de lijsten daarvan konden — evenals bijv. bijbels — slechts met autorisatie van Burgemeesteren gedrukt worden. Vergunning tot het werven van 1500 matrozen gaven zij den Koning van Denemarken; zij onderhandelden met de Afrikaansche kuststaten over het vrijkoopen van slaven, waarvoor zij bij ommegangen geld inzamelingen toestonden, hoewel anders strenge bepalingen tegen bedelarij werden genomen. Particulieren, die in Dantzig erfenissen hadden te vorderen, riepen met goed gevolg de tusschenkomst van Burgemeesteren in; dezen noopten ook de vrije stad Hamburg tot het stellen van een borgtocht voor een erfenis, waarop poorters hier aanspraak hadden. Kortom: Amsterdam vormde letterlijk een imperium in imperio; die macht steunde op den wereldhandel, door de kloeke inwoners gedreven, en een officieele betrekking bij den handel was dus een positie van beteekenis.

Het was het natuurlijke gevolg van het soort van handel, die elk ander bedrijf hier overvleugelde, dat de makelaardij zich in Amsterdam ruimer dan ergens anders ontwikkelde en dat het mogelijk was, dat de tusschenpersonen dikwijls veel rijker waren dan hun principalen. De zoogenaamde makelaarshuizen, die achter een bescheiden front een ruime en rijke woning bevatten, bewaren de herinnering aan de toenmalige welvaart in dat bedrijf. De overheid zorgde voor de deugdelijkheid der makelaars op dezelfde wijze als nu, en wel door hen, die ervoor wilden

Sluiten