Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Gaot mer effekes hië zitte; ich zal em seffens gaon roope."

Spoedig komt de jonge man, den linkerarm van den ttankert slap langs het lichaan.

„Ich houp neet, dat geer kwaod op mich zult zien", vangt de oude weer aan, „mè ich kos et neet langer oethauwe; ich moos nao uch tou um te vraoge of geer mich misschien ouch get zoudt könne zekke van miene jong."

„Wie schriéft er zich?"

„Ackermans, Gradus Ackermans."

„Gradus Ackermans! of ich dè gekind höb, dat zou ich meine; veer stonge in dezelfde compie, van 't zelfde regiment; dat waor mich eine kèl, dè hauw courage, mordiu nog, dè heet get van die Spanjole en Engelse nao de andere wereld geholpe, veur dat er zelf veel."

„Er is alzoi doid" gilt de oude, terwjjl hij het hoofd laat vallen in zijn handen.

„Wist geer dat dan neet?"

„Nein, wie zou ich dat geweite höbbe; in zeve maond tieds höbbe veer geine brief van em gekrege en neemes, die oos get heet laote weite."

„Erme mins, 't spit mich, dat ich uch dat dan zói in ins gezag höb."

Een lange stilte, slechts onderbroken door het keel snikken van den diep rampzaligen vader.

„Wit geer waal zeker, waat geer zekt; is het neet meugelik, dat geer uch verdaolt" vraagt Ackermans weer, zonder het hoofd te durven opbeuren.

En toen langzaam woord voor woord: „nein va-

Sluiten