Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een, als de eerste groep verschijnt en zich begeeft naar de plaats, hun door het lot aangewezen „die höbhe neet veul kans, hunne sterkste jong lik krank te bed."

Zij worden onmiddelijk gevolgd door de strijders van Bornsheim „dat zien de ooze" roept er een met triomfantslijken blik de omstanders aankijkend, „die höbbe al veer jaor achterein het broidsje mit gebrach en dit jaor zulle ze het vas en zeker weer doon."

„.Tè es die oet Eekeldonck neet waore gekomme" antwoordt zijn buurman met fijnen spotlach.

„Och waat Eckeldonck! Ich rappeleer mich neet, dat die gewonne höbbe, dat höb ich nog noitsgezeen".

„Dan zult geer et noe zeen; dao is d'r dit jaor eine biegekomme, dè sleit gans Bornsheim doorein."

Een algemeen gelach der omstanders.

„Dèjong van Kwakeleers ouch?" alweer de verdediger van Bornheims eer.

„Dè. . .. dè bleust er um."

Een nieuw gelach om hem heen; alleen Tine Ackermans in de onmiddelijke nabijheid heeft niet gelachen; haar gelaat is gebleven, strak, onbewegelijk. Slechts een vluchtige, dankbare blik uit hare vurige oogen op den bluffer, pochend op de reuzenkrachten van haar broer.

„Dao zien ze oet Eckeldonck" roept de grootspreker weer „zuug mich dè kèl ins aon, dé achteraon kump, dè bleust ze allemaol um, allemaol, de ganse santeboetiek, waat ich uch zek."

Ze lachen niet meer bij bet zien van den grooten boven uilen uitstekenden jongen met forsch ge-

Sluiten