Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schrieve" en meteen reikt hij den vrager een veereu pen over, reeds gedompeld in een inktfleschje.

„Woi moot ich miene naom zette?"

„Hit"*, onderaon" en hij wijst op een vuil morsig papier.

„Wat steit dao nog bovef'

„Oh, dat zien de naom van luu oet Hunnecoveu, die mich ouch good besteld höbbe."

„Mordiu Teut, waat is het hië duuster in d'n hook, kom effekes veur 't vinster, dao kin ich ten minste zeen, waat ich schrief."

„Waat, zoi ue jonge mins es geer, mit zulk e force en neet könne zeen, geer moost uch schame dat te zekke; laot mich noe stillekes zitte, zoi'n auwe kèl wie ich; ich bin biekans maroide ') van 't loupe."

„Allo good dan mèr, woi moot ich miene naom zette?"

„Hië, onderaon."

Loomans krabbelt zijn naam op de aangeduide plaats.

„Zoi dauke, euver e paar daag kom ich 't geld hole."

„Jao, inè iërs de klok bringe."

„Det sprik es e book; zien d'r casueel nog mië leefhöbbers?"

„Jao, ich Teut; ich ouch, ich moot d'r ouch ein," enkele stemmen door elkander en alle teekeneu op de plaatsen, hun door den Teut aangewezen.

„Moot geer d'r ouch neet eiu höbbe, de broid-

') doodmoede.

Sluiten