Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wie is 't joffer Lahaie" vraagt Leo weer, „wilt geer mich höbbe es eure caressant?"

„Hartels" stottert ze eindelijk: „'t is neet veur dich te affronteeren, want ich maog dich gèr, mè 't geit neet, 't geit neet."

„Wie moot ich dat verstoon, Tine, de höbs mich gèr, zeste, en toch wils te mich neet es diene casessant."

't Geit neet nx'ne jong, 't is onmeugelik; vader is krenkelik d'n lesten tied; ich kin mooder noe neet allein laote en. . . ich bin ouch nog te jong, good achttien jaor... ich maog noe nog neet trouwe.. . later misschien . . . later."

Stil zonder een woord te spreken loopen zij voort naast elkaar.

„Tine" begint hij eindelijk weer „este mich dan neet es diene caressant wils höbbe, permitteerste, dat ich dich dan es miene Meileefste verkees.

„Dat, dat maogste doon Leio en 't zal mich veul honneur zien mit dich de kermis te hauwe, mè ich zek dich veuroet wieër ouch neet, mië kin ich d'n iërsten tied neet veur dich zien."

't Spit mich Tine, mië es te dinke kins, mè in Godsnaom, ich zal mich daomit contenteere, in de houp det mieschien later..."

Toen nog een stevige, krachtige handdruk, waarin beiden leggen al hun voor elkander voelen, hunne reine, oprechte liefde.

Vinniger, scherper de jalousie der jonge vrouwen,

Sluiten