Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meer intens de haat van Kwakeleers, hartstochtelijker zijn vurig begeeren naar wraak.

En die wraak hij zou haar kunnen botvieren.

Met valschen grijnslach om de lippen treedt hij op zekeren dag Bartels te gemoet.

„Is het waor Leio" vraagt hij „da's te dich die vrèmde, die Tine Lahaie, es diene Meileefste zuls geile?" ')

„Jao da's waor."

„Dan zuls te ze neet deur höbbe; neemes zal ene cent op heur beeje."

„Doe ouch neet Dries" vraagt hij met plagenden spot.

„Ich! al gaofste mich nog doezend francs toe, dan zou ich ze neet in de herberg willen trekken."

„Sinds wannië beis te tot die gedach gekommeDries?"

„Sinds ich weit, dat het eiu loeder, ein gemein canaille is."

„Dat, luugste, miserabele prie de's te bös, dat luugste, versteiste" en hij heft den arm op om den lasteraar een slag in 't gezicht te geven.

Deze grijpt zijn pols en neerdrukkend den opgeheven arm voegt hij den ougelukkigen op gedwoiigen kalmen toon toe: „Leio, ich zal mich die wörd van dich neet aontrekke; ich begriep, das te giftig bös, mè ich wil dich bewieze, waat ich zek."

„Waat wils doe bewieze, onnut da's te bös," terwijl hij te vergeefs zich tracht los te rukken uit die klemmende vuist.

„Waat ich dich wil bewieze, dat ze 'n boel is, die

') Koopen.

Sluiten