Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

's aoves laat es et duuster is jongens bie zich leet, die zich euverdaag verberge in de rots achter beur hoes."

„Deluugset, de luugs et, verdomdeschwerenother."

„En es ich et dich tuin, es te n'et zuls zeen mit dien eige ouge... zuls te dan nog zekke, dat ich leeg?"

„Hè... waat zés te?"

„Ich vraog dich of ste nog zuls zekke, dat ich ene leugeneer bin, es ich et dich tuin, es ich et dich laot zeen mit dien eige ougen. ?"

„Ich geluif et neet, ich geluif et neet; 't kin neet waor zien, 't is onmeugelik."

„Zoi, is het onmeugelik! noe dan, ich höb gezag, dat ich et dich zal bewieze, dat ich gei kwaodsprèker bin en dat zal ich doon, gank mer mit; zoi stillekes aon weurd et aovend; veur dat et duuster is zuls te n'et bewies höbbe."

Hij blijft staan niet kunnende, niet willende gelooven, slechts scheldend en krijschend: „'t is gelogen, gemein gelogen."

Dan grijpt Kwakeleers den arm van den ongelukkige en hij sleurt hem als het ware met zich mede, tot achter een massaleu zandblok, lang geleden losgescheurd van een rots.

„Hie lik dich noe mer neer" fluistert Dries „en hauw dich dan good stil."

Langzaam valt de schemering over het dorp en velden; de huizen, nog slechts grauw witte plekken laag rondom den hoog zich verhetfenden zwarten toren; de kale ontbladerde boomen. donkere lijnen tegen den grijzen hemel; wazig de woning der familie Lahaie vlak onder de beide mannen.

Sluiten