Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wit de pastoir et Tine" vraagt hij weer zachter, bemoedigender, leggend haar hand in de zijne.

„Laot mich Leio, laot mich, ich kin neet mië" huilt ze haar hoold tegen zijn borst, mè 't waor neet miene caressant, 't waor neet miene caressant."

„Tine, maog ich dich dan toch verkeeze es Meileefste, maog ich toch instoon veur dien braafheid.

Woest, met een enkelen ruk maakt zij zich los uit zijne omhelzing; fier heft ze het hoofd omhoog en den jongen man aankijkend met oogen, die niet liegen zegt ze: „Leio, ik kom uoe oet de kirk en op dit ougeblik mit et gebeibook in m'n hand zwèr ich dich, bie ooze Leeve Vrouw in d'n Hemel, ich bin onschuldig, ich maog eeuwig brande in de Hèl es et neet waor is. . . later, later zuls te alles weite, dan zal ich dich alles zekke".

„ Nao dezen eid maog ich neet mië twiefelen Tine, de zuls m'ne Meileefste wèze en ich zal dich verdeidige tege wèm ouch, dè dich veraff'ronteere durf."

Den laatsten nacht van April.

Een aantal jonge mannen, vereenigd te midden van het Mariabosch in een tegen den bergrug opglooiende vlakte, fantastisch verlicht door enkele hoogvlammende Ham bouwen. Het zacht heldere groen der spichtige blaadjes, pas uit de knoppen bevrijd, overtogen met goudglinsterenden gloed; de lange lijnschaduwen der boomen in trillende bewegingen; de rook der fakkels in sidderende bochten stijgend omhoog boven het zacht door den wind heen en

Sluiten