Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

burcht — een vierkante steen, waarop gebeiteld een gelakt kruis van keel in een veld van goud.

't Is het familiewapen van den bewoner van dit slot, van Johan Scravendisch, oud-kolonel van het Nederlandsch-Indische leger, ridder der Militaire Willemsorde.

Ik heb menig uur, menigen dag zelfs doorgebracht in dat oude slot, spelend met mijn schoolkameraadje Herman, 't zoontje van den kolonel.

Beiden waren wij kostleerlingen van den ouden Nivel, den eenvoudigen, voor zijn onderwijs in geheel Limburg beroemden schoolmeester van het aanzienlijk dorp Meerssen.

Ik was sterker, krachtiger, hij daarentegen woester, voortvarender; bij 't vechten met andere jongens was liij altijd de eerste, altijd vooraan; onbesuisd, doldriftig wierp hij zich immer op de tegenpartij, ook al was deze veel talrijker en sterker, en altoos volgde ik hem, hem beschermend met mijn grooter, forscher gebouwd lichaam, hem verdedigend met mijn meer gespierde armen.

Tusschen ons beiden dan ook een hechte vriendschap, die ons steeds in elkanders nabijheid deed vertoeven, een vriendschap die mij menige uitnoodiging deed geworden van den oud-kolonel om de vacantiën op het groote buitengoed door te brengen.

Ik was immer opgetogen van blijdschap, als mijne ouders mij veroorloofden die uitnoodiging aan te nemen ; het was er zoo mooi, zoo interessant en de kolonel kon zoo prachtig vertellen, 't was of hij alles schilderde met zijn woorden.

Sluiten