Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den troon van ons land; den eed van trouw, dien hij gezworen heeft voor zijne hertoginne, dienzelfden eed zal ,jij eerstdaags afleggen voor jouw gebiedster. Voor hem, Ermengarde, hertoginne van Limburg, voor jou, onze Wilhelmina, koningin der Nederlanden.

B.Je zult weggaan, ver van mij; ook jij zult strijden, oorlog voeren voor Haar; je hebt het zelf gewild m'n jongen, en, hoewel je mijn eenig kind bent, m n alles hier op aarde, heb ik je besluit met vreugde begroet; 't schonk mij de overtuiging, dat het bloed der Scravendischen ook in jouw aderen vloeit, dat je getrouw hebt willen blijven aan de bestemming, de roeping van ons geslacht, te strijden voor vorst en vaderland, hoog te houden de banier van ons dierbaar Limburg."

Een oogenblik eeu doodsche stilte, enkele traanafslikkingen van den oude, om eindelijk als hij zich zeiven weer meester is te hervatten: „hier Herman, neem dit — hij reikt hem over een kleine in goud gezette photogratie — draag dit steeds bij je, op je hart; t is portret van Haar, van onze dierbare koningin; bezie het dikwijls dat lief kinderlijk gezichtje, als je daar staat tegenover den vijand; 't zal je moed en kracht geven, zelfs in liet meest dreigend gevaar; 't zal steeds een spoorslag voor je zijn om t voorbeeld te volgen van hem, je roemvollen naamgenoot, Herman Scravendisch, een held te zijn, zooals hij is geweest, strijdend voor zijne vorstinne."

De oude kan niet meer; schokschouderend wee-

Sluiten