Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Dat h(ib ich mich ouch al gezag, kaplaon, mè mieu keend, miene jong, wat moot er van dem wère, es ich niks mië verdeene kin.'"

„Maak dich dao noe neet miserabel euver; dao zal ooze leeve Hiër ouch waal veur zörrege, de zuls zeen, dat ich geliek höb, Winkels."

Een hartelijke, stevige handdruk, die moed, vertrouwen moet inboezemen en de priester schrijdt verder, weer biddend in Gods vrije natuur.

Langzamerhand wordt de zieke beter en sterker; t loopeu doet hem geen pijn meer; hij beweegt zich gemakkelijker, hij heeft zelfs geen steun meer noodig.

Op zekeren dag is de stationschef bij hem gekomen met de vraag of hij geen genieigheid zou hebben om baanwachter te worden; 't was maar vijftig francs in de maand, 't was niet veel, maar toch beter dan niets.

„Neet veul, chef, neet veul, mè 't is veur mich '11 ganse riekdom" had hij geschreeuwd in driftige opgewondenheid, „ich 1111111 et aon. ich 1111111 et aon, mè waat moot ich er eigenlijk veur doon ?"

„Niks angers es op den euverweeg de barrière te sleete es de trein kump en em weer ope make es er vort is; dan höbs te nog good te attendeere of alles op d'n iezeren weeg veilig of onveilig is en dat moos te tuine mit 'n kleine drapeau."

„E11 wie moot ich dat dan doon?"

„Je, det zal ich dich waal liëre, de zaak is mèr of ste et aonnums."

Sluiten