Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jong, hiër? 'n schoine jong he — jè er liekt neet op mich, 't is krek zien mooder zaliger — en waor er neet deftig! en höbt geer noe ouch gezeen wie venl dat ze allemaol van n'em hauwe, mè geer wit nog neet alles; 'n breef van de bisschop heet er gekrege, 'n breef door z'n Hèligheid zelf geschreve.

Dè, geer hiër, dè ouch van de riekdom zeet, geer zult mich misschien neet wille geluive en toch is et zoi, 't is de zuuvere waorheid, ich bin de gelukkigste kèl oet de ganse wereld, dao is noe niks inië, waat ich zou könne wunsche".

„Ouch neet e gezond hein" vraag ik ietwat lachend.

„Nein hiër, nein ich zou et neet truk wille höbbe, want es ich dè stomp, dat stuk hout bekiek, dat dao onder mien boks oet kump, dan dink ich zoi bie mien eigen zeivers: dao höbs te noe alles, alles aon te dauke, auwe jong, dat malleur is het geluk van dien keend gewès — permitteert mich ettëkes hiër, ich moot et sein géve, dat alles veilig is" en in de extase van z'n zalig voelen zwaait bij niet hoog opgeheven arm heen en weer de kleine vlag, die vroolijk, trillend wappert in de lucht.

Vaderleed.

li.

Een flinke, kranige kerel, de wachtmeester der maréchaussées, Frans Pauwels, in het Liniburgsche dorpje Krekelhoven.

Sluiten