Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de internationale concurrentie. Het lijkt er niet op alsof door de arbeiders-verzekering de internationale concurrentie-kracht van het Duitsche volk is verminderd, en daardoor de loonen zijn gedaald; integendeel, zij zijn voortdurend gestegen. Aangenomen dat dit niet het geval ware, zoo was althans dit bereikt, dat de arbeider in zijn eerste en hoogste nooden is verzorgd. Maar naast en ondanks de arbeider-verzekering, zijn sinds 1885 de loonen minstens y4 gestegen, hij sommige bedrijven zelfs \eel meer. Het vleesch- en suikergebruik per arbeider is toegenomen, de woningen zijn verbeterd, de levens-standaard is \ eihoogd, en bij vermeerdering van het aantal geboorten is het steifte-cijfèr gedaald! Zijn dit geen frappante bewijzen van vermeerderden welstand van den Duitschen arbeider?

En de werkgevers? Hoe sterk het aantalgroot-industriëelen in Duitschland is toegenomen, is bekend; het „made in Germany" zien wij dagelijks meer!

Summa summarum: de nationale welstand is verhoogd. En in Duitschland's sociaal-oeconomische ontwikkeling is de arbeiderverzekering een belangrijke factor geweest. Waar echter, vraagt Boediker, wordt het woord „dwang" tegen de invoering der arbeiders-verzekering vernomen? Daar, waar men nog twijfelt de arbeidende klasse te helpen in haren nood! In Duitschland, waar men dan toch dien dwang in de eerste plaats zou moeten voelen, spreekt niemand daarover. Men spreekt er niet over „verlamming van het particulier initiatief", of van „onderdrukking der individueele vrijheid". Natuurlijk is er eenige dwang noodig om de samenstellende deelen met elkaar in verbinding te brengen; maar zonder dwang, in dien zin, kan er niets tot stand worden gebracht.

Sluiten