Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Onwillekeurig worden wij, wanneer wij vasthouden willen, wat wij niet loslaten kunnen, nl. dat God oorzaak is van alles, wat bestaat, tot een andere oplossing gedrongen.

Alles wordt verklaarbaar, indien wij aannemen,dat dc schepping van deze wereld geen schepping, maar een herschepping is, dat God bezig is, een gevallen wereld op te bouwen.

Uit den chaos wordt de kosmos gevormd. Het regellooze is de grondslag van deze wereld. Uit verwarring schept God orde. Wij zien in de natuur die opklimming. Van het vormelooze gaat het naar het gevormde. Steeds hooger klimt dit werk Gods, totdat het eindelijk in de vorming van het menschelijke lichaam zijn hoogsten triomf viert. Hier is alle chaos kosmos geworden.

Doch de chaos, die aan den kosmos ten grondslag ligt, kan niet door God geschapen zijn. Alle verwarring en disharmonie is verre van God. Chaos moet zijn oorzaak hebben in ethisch defekt, in zonde dus, zonde, die naar des apostels diepzinnige uitspraak anomie, wetteloosheid, verwarring is.

Bij deze beschouwing is het mogelijk, de waarheid, dat God oorzaak is van alles, wat bestaat, en het eigenaardige bestaan van deze wereld te begrijpen. Deze wereld heeft een donkeren achteigrond. Ze is als een schilderij van Rembrandt. Uit de duisternis doemen met steeds grooter lichtsterkte de figuren op. In het volle daglicht staat eindelijk de mensch.

Ook het vraagstuk van den val des menschen kan aldus tot oplossing worden gebracht.

Zoo is de schepping (de herschepping) dan tot haar hoogste punt gekomen. De mensch is geboren. Op dit hoogtepunt moet het schepsel zelf optreden, het werk als van God overnemen, in Zijn kracht den strijd voeren tegen het chaotische leven, dat wel bedwongen, maar nog niet overwonnen is. Maar een oogenblik door God losgelaten, om in vrijheid wederom tot Hem terug te keeren, kan de mensch geen weerstand bieden aan de zuiging uit de diepte en zinkt de mensch en met hem de heele wereld terug naar den afgrond, waaruit alles is voortgekomen.

Sluiten